Douwe's blog

  Vandaag herdenken we diegenen die hun leven gegeven hebben zodat wij in vrijheid kunnen leven….. Maar zouden ze ook trots zijn op de maatschappij die ze voor ons met hun leven gered hebben? Net als in de jaren 30 en 40 van de vorige eeuw vindt de haat zijn weg naar boven, zoekt de gemeenschap om een zondebok en wordt er gelachen bij de dood van een kind. Zijn we deze vrijheid eigenlijk wel waard? Nemen we onze vrijheid niet te graag voor lief? Onder het mom van vrijheid van meningsuiting kan alles maar gezegd worden, of je er nu 1 persoon mee kwetst of een hele bevolkingsgroep. De wereld is net als toen in een hullie en zullie wereld veranderd en dat stemt mij droevig… Want in tegenstelling tot de jaren 30 gaat het op zich best goed met de welvaart, gaat er in Nederland niemand dood van de honger en hebben we allemaal een dak boven ons hoofd hier in Nederland. En toch hoor je bijna de laarzen weer marcheren, de bevelen worden weer geschreeuwd en het ligt allemaal aan hullie… Niet...

4  en 5 mei Het is weer de week van de Dodenherdenking en de vrijheidsfeesten. Toen Nazi Duitsland ons armetierige, maar moedige leger in 4 dagen versloeg, begon voor het overgrote deel van onze bevolking een van de  donkerste periodes uit hun leven. Voor veel Nederlanders kreeg deze bezetting een waar gezicht door het verdwijnen van vrienden en kennissen , sommigen doken onder, anderen werden gedeporteerd en overleefden de oorlog niet. Helaas waren er ook mensen die hun kans grepen en of gedwongen of vrijwillig de Nazi bezetter hielpen en bewierookten. De Nazi bezetter had opdracht gekregen om door middel van een massagepolitiek Nederland klaar te stomen voor het nationaal socialisme. Hitler zag de Nederlander als een mede Germaan die in vergelijking met de oost Europeaan bijna op gelijke voet stond als de Duitsers zelf. Toch kon deze massagepolitiek niet voorkomen dat sommige mensen het niet aan konden zien dat er buren, vrienden, collega’s en dergelijke verdwenen en...