Douwe's blog

  16jaar geleden op zaterdag 31 juli veranderde mijn leven desastreus. Vaak nemen we het leven dat we lijden voor vanzelfsprekend, dat er niets aan onze manier van leven kan veranderen. Ook ik dacht dat ik mijn leven goed op orde had: een lieve familie, een goede baan , een dak boven mijn hoofd en een kat die er altijd voor mij was. Hoe ver kon ik er naast zitten… Net als vaker in het weekend, zat ik relaxed te gamen, voordat ik nog wat boodschappen moest halen voor mijn moeder. Relaxed op mijn bureaustoel, rustig een sigaret opstekend en Queen op de achtergrond… beter werd het niet… eerder 180 graden andersom… Zonder waarschuwing vooraf was het alsof men een roestige spijker ,met de houtsplinters er nog aan, met een noodgang door mijn schedel ramde… man o man wat deed dat zeer… Als men mij vraagt, wat voelde je, dan vraag ik wel eens of diegene wel eens een splinter onder de nagel gehad heeft en dat gevoel dan over je hele schedel , elke nanometer ! Dat is dan ongeveer 10% van de...

  Je zal maar afgekeurd zijn. Het relaas van ene Annemarie van Gaal, die € 4.500 per dagdeel eist,   bij het programma nieuws v.d. Dag heeft nogal wat kwaad bloed bij mij gezet. de manier waarop deze werkgelegenheidsgoeroe afgekeurden wegzet, doet mij gewoon fysiek pijn. Haar uitspraak: als je afgekeurd bent om je knieën , dan kan je toch wel ander werk doen, geeft aan dat ze bij God niet weet hoe de keuring bij het UWV werkt. Het UWV kijkt naar je verdienmogelijkheden en als je 100% duurzaam afgekeurd bent, dan heb je geen restverdienmogelijkheid meer. Maar mevrouw van Gaal ziet, denk ik, wel eens een afgekeurde het gras maaien in zijn woning en denkt direct: als je dat kan, dan kan je ook werken. Maar wat deze vooringenomen dame niet ziet: dat de afgekeurde na maar 10 minuten moet stoppen omdat zijn knieën het weer aflaten weten, zijn rug hevig protesteert en zijn polsen branden van de pijn. Ook ziet ze niet dat de afgekeurde hier meerdere uren of zelfs met een beet...