geknapt hersenaneurysma

 Vandaag is het alweer 13 jaar geleden dat mijn wereld op zijn kop kwam te staan.

En dat ik stopte met roken

Ik zat lekker te gamen, had net een sigaret opgestoken en toen voelde ik letterlijk iets in mijn hoofd knappen.
Wat een pijn, je kunt het je amper voorstellen…Ik hoop die pijn nooit meer te voelen.
Wat doet een echte vent als hij vergaat van de pijn? Hij roept om zijn moeder, maar die was er natuurlijk niet.
Toen dacht ik slim te zijn: Kou verdooft, dus ik ging naar de douche, deed mijn hoofd onder een koude douche en hoopte dat de pijn weg zou gaan.
In de douche ben ik gevallen omdat de hele linkerkant van mijn lichaam uitviel, van kop tot teen werkte aan de linkerkant niets meer.
Vreemd genoeg raakte ik niet in paniek, maar dacht ik: het ligt hier best wel lekker koel.
Ik had ongeveer drie kwartier tot een uur  zo gelegen en toen kreeg ik van, mijn reeds ,overleden vader een schop onder mijn kont en hij riep daarbij: ik wil je hier nog niet zien, het is je tijd nog niet.
Zo goed en zo kwaad als het ging, klom ik tegen de douchemuur omhoog, strompelde naar de woonkamer.
Hoe ik het gedaan heb weet ik niet, maar ik had de kracht om Booker , mijn kat die nooit buiten kwam, naar de computerkamer te brengen.
Daarna heb ik 112 gebeld en toen de dame aan de andere kant van de lijn vroeg, moet er een ambulance komen? Of politie of brandweer? Antwoordde ik met: doe maar een ambulance, want ik denk dat ik een Tia gehad heb.
Nadat ik de buitendeur had open gedaan, ben ik op de bank gaan liggen, wachten op hulp.
Toen de hulptroepen waren gearriveerd, maten ze mijn bloeddruk en ze schrokken hoe hoog die was: 220 over 160 (een gezonde bloeddruk is 120-80)
Het gekke was dat ik de gehele tijd aanspreekbaar was en toen ze mij vroegen wie ze moesten waarschuwen zei ik: ik weet wel het adres van mijn zus, maar niet haar telefoonnummer.
Adres gegeven, zij zochten het telefoonnummer erbij en zo werd mijn zus Tineke gewaarschuwd.
Met gillende sirenes ben ik toen naar het MCL gebracht waar ik verder op de spoedeisende hulp onderzocht werd.
Al snel kwam men met de boodschap dat ze mij hier in Leeuwarden niet helpen konden en dat ik naar het UMCG moest.
Niet doorhebbend hoe ernstig het was zei ik: geen denken aan, over twee dagen ben ik jarig en er komt visite!
Waarop de verpleegkundige heel droog vroeg: wilt u uw verjaardag nog meemaken?
Ik schrok me het spreekwoordelijke hoedje en stamelde: ja ehhm graag. Dan gaat u nu naar Groningen… en aangezien ik nog niet dood wilde, ging ik graag akkoord.
Weer met gillende sirenes, maar nu naar Groningen.
Daar aangekomen stond mij nog een niet zo aangename verrassing te wachten.
De neurochirurg die mij kon opereren was op vakantie. (Je had toen in Nederland 3 chirurgen die de procedure, die ik nodig had, uit konden voeren, 1 in Groningen, 1 in Nijmegen en 1 in Rotterdam)

Diezelfde avond ben ik nog naar het UMC Radboud gebracht en daar ben ik de volgende dag geopereerd aan mijn hoofd. Ze hebben via de lies een coill in het aneurysma geplaatst die het bloeden stopte.
Van die dag, zondag 1 augustus weet ik helemaal niets meer en misschien is dat maar goed ook.
Op mijn verjaardag lag ik op de intensive care en ze hadden mijn bed versierd met slingers en een paar ballonnen.
Ik kreeg behoorlijke zware pijnstillers: het ene uur een dosis morfine een het andere uur 1000 mg paracetamol.
Ik had zo’n verschrikkelijke pijn, dat ik de verpleegkundige vroeg of ik een extra pijnstiller mocht hebben.
Ik zal even overleggen zei ze. Ze kwam terug en zei: Het is omdat je jarig bent, je krijgt een extra dosis morfine.
Toen de chirurg met zijn pen mijn linkervoet aanraakte en ik dat direct voelde (ik ben nogal kietelig dus ik schoot in de lach) wist ik dat alles weer goed zou komen.
Op 3 augustus werd ik weer naar Groningen gebracht, waarbij de ambulancerit echt een helse rit was, bij elk bobbeltje, elke beweging voelde het alsof ik door de ambulance stuiterde. Het licht kon niet uit en dat deed pijn aan mijn ogen.
Ik heb mijn bed gekust toen ik daar weer op lag.

Maar wat had ik dan? Ik had geen TIA, geen beroerte, maar ik had een geknapt hersenaneurysma.
veel mensen die dit ondergingen overleefden het niet.
Volgens sommige statistieken sterft 50% direct doordat een aneurysma knapt en als je de overgebleven 50% weer op 100% zet, sterft 50% daarvan binnen de eerste 5 weken na dat het aneurysma knapte.
Een groot deel van de overlevers komt terecht in een rolstoel of in een verpleegtehuis omdat ze permanente hersenbeschadiging hebben opgelopen.
Een heel klein gedeelte kan, zoals ik, schijnbaar onbeschadigd verder leven.
maar helaas was en ben ik niet onbeschadigd gebleven.
Ik heb er Neurofatigue aan overgehouden( type chronische vermoeidheid), heb concentratieproblemen en mijn lontje is beduidend korter geworden(alhoewel die na 13 jaar weer redelijk terug gegroeid is)
Tegenwoordig ben ik 100% duurzaam afgekeurd (geen zicht op verbetering) en probeer ik het beste uit mijn leven te halen.
Mocht je tot hier gekomen zijn dan weet je nu ook waardoor ik soms op het allerlaatste moment af moet zeggen, dat ik je misschien zo weinig zie of spreek en waarom ik zoveel slaap, soms wel tot 16/18 uur per etmaal.
bijgevoegde afbeeldingen geven aan wat een geknapt hersenaneurysma is en wat er tegen gedaan kan worden.