16 jaar geleden

 16jaar geleden op zaterdag 31 juli veranderde mijn leven desastreus.

Vaak nemen we het leven dat we lijden voor vanzelfsprekend, dat er niets aan onze manier van leven kan veranderen.

Ook ik dacht dat ik mijn leven goed op orde had: een lieve familie, een goede baan , een dak boven mijn hoofd en een kat die er altijd voor mij was.

Hoe ver kon ik er naast zitten…

Net als vaker in het weekend, zat ik relaxed te gamen, voordat ik nog wat boodschappen moest halen voor mijn moeder.

Relaxed op mijn bureaustoel, rustig een sigaret opstekend en Queen op de achtergrond… beter werd het niet… eerder 180 graden andersom…

Zonder waarschuwing vooraf was het alsof men een roestige spijker ,met de houtsplinters er nog aan, met een noodgang door mijn schedel ramde… man o man wat deed dat zeer… Als men mij vraagt, wat voelde je, dan vraag ik wel eens of diegene wel eens een splinter onder de nagel gehad heeft en dat gevoel dan over je hele schedel , elke nanometer !

Dat is dan ongeveer 10% van de pijn die ik voelde… In het ziekenhuis vroegen ze mij of ik er een cijfer aan wilde geven van 1 t/m 10 en ik antwoordde : 15.

Het eerste wat een echte kerel dan doet, is in paniek roepen om zijn moeder, maar die hoorde mij uiteraard niet.

Daarna kreeg ik een ingeving en dacht; koude verdooft, hup naar de douche om koud water over mijn hoofd te gieten.

In de douche raakte ik van mijn kruin tot mijn kleine teen aan de linker kant van mijn lichaam verlamd en ik viel dus op de vloer en ik raakte niet in paniek, ik dacht alleen: ligt hier best lekker koel…

Op dat moment ging de telefoon en later hoorde ik, dat het mijn moeder was, die zich afvroeg, waar ik bleef met haar boodschappen… ze was zelfs een beetje boos, omdat ik ook mijn mobiel niet beantwoordde.

Zij kon ook niet weten dat ik letterlijk aan het overleven was geslagen, echt vocht voor mijn leven en dat mijn leven wel eens aan een zijden draadje kon hangen(wist ik op dat moment ook niet)

Na 45 minuten in de douchebak gelegen te hebben , kreeg ik van mijn overleden vader een schop onder mijn kont en de boodschap dat hij me nog lang niet wilde zien, dat het mijn tijd nog niet was.

Ik klom tegen de muur omhoog , strompelde naar de woonkamer, waar Booker mijn kat relaxed lag te slapen.

Ik deed haar in de computer kamer (ze kwam nooit buiten) en belde daarna 112.

Binnen 5 minuten waren de helden van de ambulancedienst bij mij en het eerste wat ze deden, was het meten van de bloeddruk en die was verschrikkelijk hoog: 220/160 (normaal is 120/80) en ze vroegen mij of er iemand gebeld moest worden en ik zei bel mijn zus maar, die kan dit beter handelen dan mijn moeder.

Ik wist haar telefoonnummer niet , maar wel haar adres en zo vonden ze haar nummer.

Aangekomen in het MCL werd ik uiteraard naar de spoedeisende hulp gebracht en daar kreeg ik te horen dat ze mij niet konden helpen en dat ik naar Groningen moest.

N iet wetende hoe ernstig het was, zei ik: dat denk ik niet, ik ben overmorgen jarig…..

Ik kreeg als antwoord een hele droge vraag: Wilt u uw verjaardag nog meemaken en ik zei JA!, dan gaat u nu naar Groningen, want u heeft een geknapt hersen aneurysma.(zie de afbeelding die ik bijgevoegd heb)

Met spoed dus naar Groningen en daar kreeg ik te horen dat de neurochirurg ,die mij moest opereren, op vakantie was….

Dus diezelfde avond nog met spoed naar Nijmegen en daar ben ik op zondag 1 augustus geopereerd.

Van die zondag weet ik helemaal niets meer en misschien is dat maar goed ook…

Op mijn 43ste verjaardag lag ik op de intensive care en kreeg ik het ene uur een shot morfine en het andere uur paracetamol.

Ze hadden mijn bed versierd met een paar ballonnen en een kleine slinger…

Ik had zo’n pijn , dat ik om een extra shot morfine vroeg en die kreeg ik als verjaardagscadeautje…

Die zelfde dag deed de chirurg een test of mijn gevoel in mijn linkervoet terug was gekomen.

Ik ben nogal kietelig onder mijn voeten en toen hij met een pen tegen mijn voetzool aankwam, lachte ik in gedachten en wist ik dat ik mijzelf weer geheel zelfstandig kon bewegen, de verlamming was tijdelijk geweest.

Mensen van het Radboud UMC… bedankt voor de goede zorgen….

Op 3 augustus mocht ik terug naar Groningen en dat was me een ritje wel zeg… De brancard was niet gefixeerd en het licht kon niet uit in de ambulance…

Voor de mensen in in het UMCG niets dan lof, wat was men lief en zorgzaam voor me…

De eerste nacht kon ik niet slapen en aangezien het niet druk was, bleef de nachtzuster bij mij zitten en spraken we over van alles en nog wat…

Soms gebeuren er dingen waar je je als patient voor schaamt, maar de verpleegkundige is dan zo verschrikkelijk lief en begripvol….

Ook de mensen van het maatschappelijk werk deden er alles aan om met het gebeurde om te leren gaan en op een van de dagen zei de bloedmooie maatschappelijk werkster: Douwe mag ik jou gebruiken? En de bijdehand die ik ben zei: ja gebruik me!! Ze lag in een deuk en zei : nee joh.. zo niet, maar je bent zo positief, mag ik jou als voorbeeld gebruiken bij andere patiënten?

Uiteraard mocht dat.

Op vrijdag 13 augustus mocht ik naar huis en alhoewel het niet echt druk was op de weg en mijn zus me naar huis toe bracht, dacht ik: pfffffffft wat een drukte, moet ik hier ooit weer doorheen?

Na een week aansterken bij mijn moeder, wilde ik echt weer naar mijn eigen plekje, in mijn eigen bedje en mijn kat weer op schoot.

Mijn leven was voorgoed veranderd en op dat moment wist ik niet hoeveel mijn leven veranderd was.

Ik besef dat ik verschrikkelijk veel geluk gehad heb( 80% overleeft het niet en als je die overige 20% weer op 100% zet, dan heeft 95 % blijvend letsel en zit of in een rolstoel of ligt in een verpleegtehuis en 5% heeft net als ik chronische vermoeidheid, concentratiestoornis en een korter lontje.

Omdat ik links geheel verlamd geweest ben, is de linkerkant van mijn lijf mijn zwakke schakel…Ik ben al 16 jaar niet meer fit geweest en ben al 16 jaar niet pijnvrij.

Maar omdat het alternatief nog al saai was nl DOOD, ben ik als een kind zo blij dat ik er nog ben met al mijn beperkingen

Het beperkt me uiteraard wel, ik zie mijn vrienden en mijn familie niet zo vaak als ik wel zou willen, maar ik ben er zeer content mee dat ik komende zondag 02 augustus 59 word en dat had zomaar eens niet gevierd kunnen worden.

Wat is nu de moraal van dit verhaal?

Neem niet alles voor vanzelfsprekend aan, lach als het regent(want het regent toch wel) en koester je vrienden en familie… voor je het weet kun je ze verliezen….